اگر یک روز تلخ و دردناک را پشت سر گذاشته باشم، عذابآورترین قستمش صبح فردای همان روز است. هوشیاری اولین لحظات بعد از یک خواب عمیق که حقیقت را بر سرم میکوبد و شیرینی پنهان شدن پشت دیوارهای عالم خواب را تلخ میکند. در این حالت با دو احساس متناقض رو به رو میشوم؛ این که بخوابم و غرق رویاهای انکاری شوم، یا نخوابم و تا جای ممکن تلخی هوشیاری بعد از فراموشی را به تأخیر بیاندازم، هر چند که از آن گریزی نیست.

چند ساعت از مراسم ختم آقای عین گذشته. بعد از تحمل سالها زندگی پر از بیماری و رنج، با اطمینان میشود گفت که امشب بعد از مدتهای طولانی طعم خواب راحت را چشید. روی دیگر سکه شاید اینطور میشد که اصلا فرد